Dialogues teach the greatest lessons

حالا پاییز شد و بارانی که منتظرش بودی بارید بگو ببینم عزیز اندوه تو را باران شست؟

آیا چیزی از ما باقی مانده که مرگ با خود ببرد؟

چه کسی مسئول سال‌هایی‌ست که به امید بهتر شدن، زندگی نکردیم؟

امروز با خودم قرار گذاشتم دیگر درباره‌ات حرف نزنم؛ اما نیمه‌شب که شد، سکوت هم طاقت نیاورد و دوباره نامت را به زبان آورد.

گرچه او هرگز نمی‌گیرد ز حالِ ما خبر دردِ او هر شب خبر گیرد ز سرتاپایِ ما